Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris MI NOVELA. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris MI NOVELA. Mostrar tots els missatges

dilluns, 2 d’abril del 2012

¿Vida nueva? parte 2

¿Os acordáis de la lista de propósitos de esta entrada? Pues que sepáis que sí que voy a correr regularmente. Se me está poniendo un culito que pa qué. Y unos cuádriceps y unos gemelos que hasta me cuesta ponerme y quitarme los pantalones de putilla pitillo.

Lo de ver más películas y leer también lo estoy cumpliendo. Por fin vi Doctor Zhivago, y voy a rever por fin la serie entera de Evangelion. He vuelto a leer la novela de la Vieja Sirena, y estoy ilusionada porque tengo en mi poder la novela de Larisa (no sé si se puede decir esto en voz alta), que ha leído la mía, y aunque la he empezado un poco, por primera vez en mucho tiempo tengo ganas de seguir leyendo algo.

Lo de leer el audiobook de Jane Eyre no lo he cumplido, y es porque se escucha fatal y no puedo seguirlo. Pero juro que a la que encuentre la novela en versión original, me la leo enterica. He dicho.

El Señor Rochester está decepcionado.

Y me sale bien eso de ser más positiva y dejar de enfadarme por chorradas. No lo hemos conseguido 100%, porque hay cosas que me pueden, pero que estamos en ello. Tampoco soy tan perezosa. Ya no duermo tanto, duermo lo normal (excepto los domingos, ¡eso no me lo vais a quitar!), y tengo más tiempo para, eso, vivir.

Soy más amable con mi madre (aunque la relación casi muere del todo, pero eso es otro cantar de gesta), e intento ayudar más en casa y hacer lo que esperan que haga, como ir a casa de sus amigos cuando me invitan a comer.

Aunque aún no sé las notas del Noken (el examen oficial de japonés que hice en diciembre), y no es muy normal, sé que he suspendido y que tendré que repetirlo el año que viene, así que me estoy poniendo a ello en serio. ¡Tomo apuntes y todo! Flipa.

No he conseguido desenamorarme de Michael Fassbender, que por cierto, hoy es su 35 cumpleaños. ¡Felicidades, amor! (podemos comernos el pastel encima de tu abdomen, si quieres...)



Pero lo más importante de todo, es que he cumplido parte del propósito más difícil de conseguir para mí, el de acabar mis novelas. ¡He acabado la primera! ¡Yuuuuhuuuuu! Y estoy mega-super-híper-ilusionada, o sea, sí.  Le faltan unos arreglillos, pero hasta me gustaría intentar publicarla, y tenerla ahí, en mi estantería. Y le cantaría nanas por las noches. Ahora ya puedo seguir con la segunda novela, y luego, ¡la tercera! A tope de power.

Además, he empezado a jugar al Mass Effect 3 (después de 2 años esperándolo), y me he rencontrado con mi amor virtual, Kaidan.

¡Mayor Kaidan Alenko a su servicio, Comandante!

Es el mejor juego de rol del mundo, de verdad, y estoy tan enganchada a su argumento, que hasta sueño con salvar el universo en mi nave espacial, con mi supertripulación. ¡Friki! Ehem, sí, si lo sé...

También me enganchado (o reenganchado) a escuchar System of a Down. Me encanta, os lo recomiendo (va muy bien para ir a correr).

Y ahora os dejo que tengo que reservar entradas para el Magma (un balneario de por aquí), que vamos a ir el sábado con el maromo. Wiiii :3

divendres, 24 de febrer del 2012

¿Vida nueva?

La gente suele hacerse propósitos para "cambiar" su vida en Año Nuevo. Yo voy un poco atrasada, pero no por eso mis propósitos van a ser menos. Creo que serán un poco más realistas, al menos.

1 - Ir a correr regularmente para tonificar mi cuerpo y estar en forma
2 - Escuchar audio books en inglés 
3 - Ver más películas, leer más novelas
4 - No mosquearme con tonterías
5 - Ser positiva, dejar de criticarlo todo
6 - Dejar de ser tan perezosa, responsabilizarme de algo (quería un cachorrito, pero mis padres se han negado rotundamente)
7 - Contentar a mi madre de vez en cuando
8 - Aplicarme en el estudio de japonés
9 - Acabar de escribir mis novelas
10 - Superar mi adicción a Michael Fassbender (imposible)

Con lo que respecta a los audio books, voy a empezar por Jane Eyre (por si os interesa, descargar aquí).


Desde que vi la película (en la que sale, ehem, mi Fassy), he tenido muchas ganas de leerlo, pero no lo encontraba en versión original y tampoco tengo mucho tiempo, así que la solución perfecta es bajarme el audio y escucharlo en el mp4 (cuando vaya a la Facultad, cuando corra, cuando tenga que andar sola a algún sitio...).

Me hace mucha ilusión tener propósitos, y espero poder cumplirlos.

A parte, y como esta tarde voy a ir a ver Shame (sí, otra vez, ahora con mi maromo), os dejo este video para que os deleitéis un poco.

dissabte, 17 de setembre del 2011

Cambio de planes

Desde que volví de las vacaciones de familia en Andalucía, he estado ocupada en una especie de "luna de miel". Estas dos últimas semanas he estado aprovechando al máximo los últimos días libres que tengo antes de volver a empezar la Universidad. Es el primer año que no tengo ganas de volver. Me da muchísima pereza.

Me he reecontrado también estos últimos días con algunos amigos y compañeros de clase. A algunos volveré a verlos el lunes, y a otra, hasta dentro de 4 meses. Se me va de Erasmus a Bélgica, y la verdad es que la echaré mucho de menos. Casi me hace llorar, la jodía.

Por todo esto, no he escrito mucho de la novela que tenía pensado presentar en un concurso para el 30 de septiembre. No la tendré acabada ni queriendo. Además, estoy empezando a dudar de si realmente me gusta escribir, porque me da mucha pereza (como todo, vamos). Estoy un poco decepcionada de mí misma. Me parece que con el tiempo me estoy volviendo más tonta y más vaga, más comodona, con menos inquietudes intelectuales (por así decirlo). Todo me queda grande.

Algunos amigos han leído lo que llevo escrito de novela y me han dado sus amables opiniones. Han sido críticos y lo agradezco mucho. Sé que fallo en algo, pero no sé reconocerlo. Quiero aprender, y mejorar, y no sé cómo hacerlo. Me han ayudado mucho con sus comentarios, sobre todo porque son personas que han leído mucho (no como yo, que hace años que no leo apenas...).

La conclusión de todo es que me esperaré a dar por acabada la novela. Es demasiado importante como para hacerla con prisas. Además necesito explotar mucho más el potencial que se supone que tiene. Ahora tengo que aparcarla, y leer. Leer mucho. Y en un tiempo, cuando yo haya crecido, volveré a retomarla desde el principio, para irla puliendo y mejorando con todo lo que aprenda.

divendres, 19 d’agost del 2011

La felicidad no es creativa


No sé si soy yo que estoy poco inspirada con esto del blog, o es que la estabilidad y la felicidad que siento ahora no me deja pensar en nada más que en amor, sexo y otras drogas duras, cosas que una vez gustan, pero si se van repitiendo llegan a cansar. Podría llenar entradas sobre comentarios subidos de tono, sobre lo contenta que estoy con mi historia de amor, para demostrarle al mundo de una vez por todas que sí, que tienen razón, que soy una ninfómana, que sólo pienso en lo mismo.

Estoy súperinspirada últimamente con la novela y se me han ocurrido cosas que me hacen estar orgullosa de mí misma, sobre todo después de una etapa de apatía y decepción. Le estoy haciendo cosas muy bestias (incluso sádicas) a mis personajes. Los estoy haciendo más complejos. Antes eran claramente buenos o claramente malos, ahora creo que son más humanos. Hacen cosas correctas, y se equivocan. Ahora traicionan, pero merecen también segundas oportunidades. Me gusta mucho más así, es más real y más divertido. Pobrecillos.

Estuve decepcionada porque aunque sabía que pasaría, por muchas veces que pase no me acostumbro a la decepción de ver a gente que me dice: "oh, pásame tu novela, me la leeré", y luego ni la abren. Es demasiado importante para mí. Tengo que acabarla en un mes, y necesito que quien la quiera leer de verdad lo haga antes de ese tiempo, así que he decidido desistir, y sólo se la dejaré ver a esas personas que realmente se han interesado ya, que son sólo dos; y una de ellas es mi hermana (bendita sea, no sé qué haría sin ella). También le estoy muy agradecida a la otra persona, porque le guste o no la novela, al menos se la está leyendo (o finge muy bien jajaja).

Estoy preocupada por dos cosas: un callo que tengo en el pie que me ha dejado coja y me impide muchas cosas, aunque tengo un infermero personal muy majo que me ayuda a curarme; y que dentro de cuatro días me voy al pueblo de mis abuelos en Andalucía durante dos semanas. Sin Internet. No me preocupa que mi mozo me ponga los cuernos, porque no creo que ni le diera tiempo, pero me preocupa aburrirme, como siempre, que mis padres me riñan por ser una antisocial, que eche demasiado de menos a mis amigos y mi estilo de vida en casa... Me iré a cualquier bar que tenga WiFi y os contaré cómo me va de vez en cuando, así no me siento tan solica.

dilluns, 8 d’agost del 2011

Que me pilla el toro

Me estoy durmiendo en los laureles. Cierto que éste está siendo el mejor verano de mi vida, y que lo que creía que sería una etapa de depresión y aburrimiento infinito se está convirtiendo en realidad en mucho  entretenimiento y felicidad. Espero que dure. 

Bueno, el tema es que quiero presentar mi novela para un concurso que empieza el 30 de septiembre, y aún me queda mucho camino que recorrer.

Estoy estancada. Tengo que cambiar tanto un capítulo que me da pereza ponerme a ello, y me frustra porque en realidad tengo muchísimas ganas de acabar ese maldito capítulo que se me cruza para llegar al siguiente, que es mi favorito y con el que me voy a cebar. Pero tengo que ponerme las pilas. Esta última semana he estado ocupada, de un lado a otro, con la familia, con amigos, con romances... Pero juro que ahora me voy a poner en serio a hacer algo útil. Intentaré no jugar al Fallout New Vegas, ni a Los Sims.

¡A tope!

divendres, 8 de juliol del 2011

Vacaciones

He estado unos días en Llançà, el pueblo costero en el que nací, cerca de donde vivo ahora. Allí vive aún toda mi familia por parte de madre, y hacía tiempo que no iba a visitarles como dios manda.


Fuimos a la playa todos juntos, desconecté del mundo por unos días y me puse un poco morena y todo. Ya era hora, que parecía una estatua de marfil.



Muchos bebés nuevos, primos segundos y primos putativos, que dicen ellos. Me he dado cuenta de que no son lo mío. No les caigo bien, ni ellos a mí. Son seres extraños e inexpresivos que no logro entender, así que ya ni me esfuerzo.


A pesar de que en mi familia hay unos cuantos problemillas internos de cohesión, me he reencontrado con mi prima, después de meses sin verla. Nos hemos puesto al día con nuestras vidas y nos hemos contado todo lo que nos preocupa sobre el futuro. Esto es mejor que ir a confesarse.

El último día vino a verme un amigo y me acompañó a la playa. Estuvimos allí todo el santo día, sin hacer absolutamente nada. Bueno, me quemé un poco, pero valió la pena. Comer un bocadillo, unos helados, un paseo en coche por barrios desconocidos...


Mientras estaba ahí, me llamaron los de H&M para volver a trabajar el miércoles y el jueves, pero les dije que nanai, para unos días que estaba con mi familia.

Esta noche tengo un cumpleaños y si todo va bien, el domingo volveré a la playa. Y el lunes me matricularé en tercero de carrera de Psicología. Parece mentira, pero tengo una agenda ajetreada. Y si, además, a eso le sumas el vicio insano que he desarrollado por el juego de Los Sims últimamente, entenderéis por qué ya no me paso por aquí tan a menudo. Me tengo que poner al día...

Además, hace muchos días que no escribo ni una palabra de mi novela (sí, esa que me tenía tan ilusionada...). Tendré que hacer un pensamiento.

dijous, 30 de juny del 2011

De viejas ilusiones renacidas

Hace unos días me quejaba de que no tenía trabajo. Pues bien, ya lo tengo. Y ahora me quejo porque lo tengo y me da pereza ir (y más en fin de semana). 
Me han contratado para la tienda de ropa H&M, sólo para una promoción de rebajas (los días 1, 2 y 3 de Julio). De hecho, si les gusta mi trabajo, me llamarán para otras promociones durante el verano, incluso de otras empresas que requieran trabajos temporales.
Me sacaré unos 96 euros por 15 horas, 5 cada día. No está mal, ¿no? Suerte que son sólo 3 días, porque soy de naturaleza perruna y los trabajos fijos no están hechos para mí, después de tanto tiempo acostumbrada a no hacer nada. Bueno, algo es algo.
Esta tarde firmo el contrato y mañana empiezo. Tengo un horario de 10h a 15h, que es el menos malo, y tendré la tarde libre. A ver qué tal se me da esto de doblar y almazenar ropa. Sólo me preocupan las 5 horas sin comer, y espero que no me dé algo.

A parte de todo esto, estoy muy ilusionada porque he retomado mi novela. La escribí hace unos 3 o 4 años, para un trabajo de Bachiller. Saqué un 10, aunque ahora que me la estoy releyendo para poder reescribirla, me estoy dando cuenta de que es una gran bazofia. Tenía 16 años, no esperaba mucho más de mi yo del pasado. 
Me gustaría tenerla acabada para septiembre, para poder presentarla a un concurso. Seguramente no quedaré ni finalista, porque no sé escribir, aún, pero al menos es un reto que me propongo cumplir, y si no lo hiciera, dejaría la novela apartada unos cuantos años más.
Además, como en su día cuando la escribía, ahora tengo algo con lo que ocupar mi mente y apartar mis preocupaciones a un lado. Ahora tengo un motivo más para levantarme por las mañanas y algo en lo que pensar cuando me cuesta dormirme por las noches.
Parecerá una tontería, pero ese pequeño mundo paralelo que tengo creado y que puedo modificar (y que modifico, de hecho) como me da la gana, le da un poco más de sentido a mi vida.

Algún día os hablaré un poco más de ella, mi pequeña creación en mi mundo lleno de destrucción.

dimecres, 9 de setembre del 2009

Algo así



Héctor miró a su alumno durante un buen rato.
—¿Sabes? —empezó, y Miguel Ángel levantó el rostro del libro para mirarle con expectación—. Si tú y yo fuéramos las únicas personas del mundo, no me amarías.
—¿Por qué no? —preguntó el chico con el ceño fruncido. El comentario le había ofendido—. ¿A quién amaría entonces?
—No tendrías más remedio que estar conmigo si quisieras tener contacto humano —hizo una pasa para soltar el humo que acababa de inspirar—, eso no es amarme. Amarías mi compañía, mis abrazos y mis caricias. Yo no sería nadie para ti, sólo el otro, al que utilizarías cuando lo necesitaras.
—¿A qué coño viene eso, Héctor? —replicó Miguel Ángel, aún molesto—. ¿Intentas decirme algo? Si quieres, me voy y ya está. No me vengas con tonterías, que parece mentira que seas tú el adulto.
Héctor se acercó lentamente al joven, sin dejar de clavarle la mirada. Miguel Ángel se estremeció al notar la lengua de su profesor en su labio inferior. Se le relajó la frente y los párpados cayeron.
—Sólo estoy contento porque me amas a mí —susurró Héctor mientras alejaba el rostro del de Miguel Ángel lentamete, para poder mirarle a los ojos—. De entre todas las caras del mundo, la mía es la que quieres ver. Es mi voz la que quieres oír al otro lado del auricular, y mi pecho el que quieres besar mientras haces el amor. De entre todos, yo. ¿Puedo sentirme más especial?

dissabte, 1 d’agost del 2009

COMA


Me desperté con náuseas. Tenía el cuerpo entumecido. Sabía que tenía los ojos abiertos y que parpadeaba por mi agudo sentido de la vista, ya que me era imposible notar los párpados abriéndose y cerrándose.

Estaba como flotando. Intenté mover una mano, pero era como si ya no estuvieran ahí. Hice lo mismo con todas las articulaciones de mi cuerpo.

Pensé en que me había quedado paralizado, pero pronto me di cuenta de que lo que me estaba pasando era aún peor. Mientras pensaba en la posibilidad de que no podría mover ningún miembro de mi cuerpo, vi que algo se arrastraba por debajo de mis sábanas, como una serpiente. De pronto, apareció un brazo de las sábanas. Grité instintivamente, pero no estaba seguro de si mi boca se había abierto o no. Tardé poco en darme cuenta de que el brazo que acababa de salir de mis sábanas era mi propio brazo. Por alguna razón, podía moverlo, aunque yo no sintiera nada.

Al darme cuenta de que podía hablar, intenté llamar a alguien para que me ayudara, pero sólo salían gemidos descontrolados de mis muertos e inmóviles labios. Nadie respondió, ni tampoco oí ningún ruido que aclarara si había alguien más en la silenciosa casa.

Con mucha dificultad, conseguí hacer que mi cuerpo rodara por la cama y cayera al suelo. Al caer, se oyó el sonido de la cadera chocando con el suelo, pero yo, sin embargo, seguía teniendo la sensación de levitar. No entendía nada. Se me ocurrió que tal vez me estuviera recuperando de alguna operación que no recordaba, y mi cuerpo estuviera anestesiado. No, no era eso. Nadie lleva a un paciente anestesiado a su propia habitación y lo deja solo.

-Mrfffpfffgaa –gruñí. Ni siquiera podía maldecir mi suerte en voz alta.

Como había hecho por la cama antes, rodé por el suelo hasta ponerme boca abajo. Con los brazos, me iba arrastrando, recorriendo la casa. Mi cerebro parecía en perfecto estado, así que supuse que las acciones que éste enviaba al sistema nervioso se seguían cumpliendo, aunque hubiera perdido (no sabía si temporalmente o crónicamente) el sentido del tacto.

Pasé por delante de la habitación de mis padres. La cama estaba hecha, aunque llevaba una colcha blanca que yo nunca había visto. Las mesitas de noche estaban completamente vacías. Parecía que se hubieran ido de la casa hacía mucho tiempo.

La habitación de mi hermana estaba igual. El desorden habitual se veía ahora sustituido por una pulcritud casi inhumana, y unas sábanas impolutamente blancas llenaban de luz la normalmente oscura habitación.

Al llegar al comedor, todas las esperanzas de que aún quedara alguien en la casa se desvanecieron. Todos y cada uno de los muebles estaban cubiertos con sábanas blancas. Aunque no podía sentir ni uno de los gestos que hacía con la cara, sabía que estaba llorando. ¿Qué podía hacer? ¿Por qué me estaba pasando aquello a mí? Yo no era más que un cerebro condenado a convivir en un cuerpo muerto. No había peor tortura que la de ser consciente de la muerte de tu propio cuerpo. ¿Qué sería de mí, de mi conciencia? ¿Acabaría loco, o ya lo estaba?

Después de quince minutos intentándolo, conseguí ponerme de pie. El vértigo que sentí fue tal que mi cuerpo cayó de nuevo al suelo, haciendo mucho ruido. Volví a intentarlo. Ni siquiera me cansaba el esfuerzo, ni tampoco me dolía nada. Sólo me impacientaba cada vez más.

Cuando conseguí levantarme de nuevo, logré controlar el vértigo con mayor éxito. Incluso, pude dar un paso. Una vez dado el primer paso, seguir andando no era difícil.

Como un niño inconsciente que empieza a caminar, yo iba lentamente por el pasillo, tambaleándome. Miraba hacia arriba o recto. La sensación era tan extraña para mí que cada vez que miraba abajo me caía de la impresión.

Logré llegar a la puerta de la calle, incluso pude girar el pomo y abrirla. Los tres peldaños que conducían a la calle eran un obstáculo con el que no había contado. Dejé caer mi cuerpo y éste rodó por los escalones pesadamente. Volví a levantarme costosamente y eché a andar.

La calle a la que había salido no correspondía a la que yo recordaba. Estaba repleta de tiendas cerradas, y no había ni un solo coche aparcado. Me sentía muy triste y desgraciado. Por el rabillo del ojo vi como una gotita se escapaba de mi rostro y se precipitaba hacia el suelo con bastante velocidad.

Como sospechaba, estaba solo en el mundo, en mi mundo. No tenía sentido estar en la calle si nadie más estaba allí. No tenía sentido estar ahí de pie, si no podía sentir ni el frío ni el calor, ni siquiera podía saber si hacía viento.

Con resignación y melancolía, volví a entrar en casa. Ya no me hizo falta arrastrarme, y aunque andaba muy despacio, llegué a la cocina de nuevo. No sabía durante cuánto tiempo estaría yo en ese estado. Albergaba la esperanza de que, en cualquier momento, mi cuerpo recuperaría es tacto perdido, así que me puse a experimentar.

De un cajón de la cocina saqué un cuchillo. Cuando lo tuve bien sostenido con la mano derecha, lo miré con detenimiento y curiosidad. Tenerlo así cogido, aún sin sentirlo, era como hacer magia, como conocer los secretos de la telekinesia.

Sin dudarlo, me clavé el cuchillo en un brazo. No entendía cómo conseguía hacerlo, pero supuse que seguía conservando mi fuerza.

El brazo empezó a sangrar. No me sorprendió comprobar que no sentía dolor. Con el dorso de una mano, intenté acariciarme la mejilla, y tampoco noté el más mínimo contacto. Si no hay dolor, tampoco hay placer.
Me quedé quieto durante un buen rato, pensativo. Era curioso ver como mi cuerpo, aunque yo estuviera absorto en mis pensamientos, se mantenía inmóvil y en pie. Era como respirar, a nadie se le olvida cómo hacerlo.

“¿Cuánto tiempo viviré así? ¿Podré morir de hambre? ¿Y de sed? ¿Qué sentiría?” pensé para mis adentros. No podía estar más solo, y aunque el dolor físico era algo imposible para mí, no había nada que me causara más dolor.

Volví a mirar el cuchillo que no había dejado de sostener. Con lentitud, acerqué la afilada punta a mi corazón y mis manos, aferrándose a la empuñadora, hundieron la hoja hasta que penetró en mi cuerpo. Sólo el sonido de los tejidos resquebrajándose y mi respiración, más regular y automática que nunca, interrumpían el silencio de la cocina de aquella abandonada casa.

El cuchillo llegó al corazón, y noté como los oídos empezaban a pitarme. La sangre que emanaba de mi herida olía a hierro, y empezó a nublárseme la vista. Primero empecé a ver puntitos blancos que se iban extendiendo. Supuse que dejé de respirar, pero no había ni pizca de dolor en mi ser. Yo vivía el espectáculo con curiosidad.

Las motitas blancas que me cegaban y me impedían ver la cocina con claridad, empezaron a oscurecer lentamente, muy lentamente. Yo me iba lejos, cada vez más y más lejos. La muerte era mucho más placentera de lo que nunca hubiera imaginado, era como los dulces pensamientos que invaden tu mente antes de caer en un sueño profundo que te arrastra. La muerte me arrastraba hacia la tranquilidad, hacia el no sentir y el no pensar. Yo me dejé llevar.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...